Een Travellerspoint blog

Op ’t gemak in Thamel versus stevig mountainbiken

Na 10 dagen back to basics in Timal nemen we het er goed van in Thamel: frietjes, pizza, steak, … We ontdekken een fantastische bakkerij (Pimpernickel) waar we daarna niet meer weg te slaan zijn. Heerlijke croissants en cakes! We shoppen zelfs eens rond voor rauwe groentjes, mayonaise, yak kaas en brood. Alleen al het bereiden van ons belegd broodje was een topper en het smaakte geweldig! Bovenop de rooftop van ons guesthouse in het zonnetje :-)

We hakken de knoop door en boeken onze trekking bij Himal Mandap omdat zij toch wel de goedkoopste lijken. We betalen 660$ voor de gids voor 18 dagen en al onze permits, exclusief onze accommodatie en eten. Achteraf hebben we heel wat te klagen over dit trekkingsagentschap. Geen aanrader dus!

We brengen de Chinese ambassade een bezoekje om het visum voor China aan te vragen. Vier pagina’s en nog een supplementair formulier moeten we daarvoor invullen! Omdat we ook nog een kopie van ons paspoort nodig hebben en ze maar anderhalf uur per dag open zijn, mogen we de dag erop nog eens terugkomen. We krijgen uiteindelijk een visum voor 30 dagen dus zullen we in China een extensie moeten aanvragen.

Aangezien de Nepalese botinnen aan kwaliteit te wensen overlaten, laten we onze eigen botinnen en Linde’s slaapzak overbrengen door Helena, Sofie en Ellen, 3 vriendinnen die op 1 april in Kathmandu toekomen om een trekking te doen met Anders Reizen. We hebben dus nog enkele dagen voor ze toekomen en plannen daarom een tripke met de mountainbike. Vanop het internet downloaden we een gps route doorheen de Kathmandu-vallei voor een trip van 3 dagen. Ieder een klein rugzakje met enkel het hoogstnodige en wellie weg ;-)
Met de fiets door het chaotische Kathmandu is geen lachtertje! Vooral niet vergeten links rijden ;-) Het eerste deel gaat af en toe over asfalt, af en toe over veel stenen. Niet veel later rijdt Linde een platte band. Gelukkig hebben we plakgerief meegekregen en Tim stopt het gat vakkundig.

IMG_4246.jpg

Onverwachts rijden we terug Kathmandu binnen :-( Het nadeel van je route niet zelf uit te stippelen… Nouja, we rijden dan maar snel verder. Na nog een aantal serieuse beklimmingen komen we aan in onze eerste bestemming Budhanilkantha. Dit lijkt een stad waar alle rijkerds samenhokken. Op het eerste zicht vinden we geen gewoon guesthouse dus nemen we een kijkje in het Park Resort. Een poepsjiek spel waar de kamers starten aan 70$. We twijfelen toch want eens volledige luxe klinkt best wel verleidelijk. We doen nog één poging om iets goedkopers te vinden en na een steile beklimming vinden we het Cozy’s Family Hotel. Hier krijgen we een kamer voor minder dan 10€, al moeten we ons tevreden stellen met een vieze badkamer die sterk naar urine ruikt…

Dag 2 start met een steile klim naar de ingang van het Shivapuri National Park. Alweer 20$ om het park binnen te mogen met de 2 mountainbikes. We klimmen nog wat verder en blijven daarna op hoogte rijden met schone zichten en leuke witte kiezelwegjes.

IMG_4251.jpgIMG_4255.jpg

De afdaling die hierop volgt is redelijk technisch, zeer steil en vele rotsen doorheen de bossen. We passeren een eenzaam restaurantje en besluiten een hapje te eten. Plots horen we Linde’s fiets ‘psht’ zeggen en de band staat opnieuw plat. Als we het gat willen stoppen beseffen we dat we het stopgerief vergeten zijn in het vorige verblijf. Verstopt achter het gordijn hadden we erover gekeken… Daar staan we dan :-( We stillen dan maar eerst onze honger en na een mislukte noodpoging om het gat te stoppen met sporttape, offert Tim zich op om af te dalen naar het dorp in de vallei. Na veel rondzoeken kan de band gelukkig gerepareerd worden met plakgerief voor brommers. De klim terug naar het restaurant was niet van de minste en puffend en hijgend komt Tim terug aan maar zonder extra plakgerief want dat hadden ze niet voorhanden. We durven die dag niet verder te rijden, bang dat we plat zullen vallen in de middle of nowhere. Er ligt immers geen dorp in de buurt van de verdere route. Het restaurant verhuurt ook kamers en we besluiten er te overnachten zodat we morgen een ganse dag hebben om ons doel te bereiken. We installeren ons op het terras waar we yahtzee spelen en socializen met een trio Britten. Britse humor ten top: compleet ongegeneerd en behoorlijk uitbundig ;-)

Dag 3 alweer serieus bergop. Linde houdt zich deze keer aan het principe van doseren, de vermoeidheid van de inspanning van gisteren laat zich nog merkbaar voelen. We korten de tocht wat in omdat we gisteren maar halfweg geraakten. In plaats van van naar Chisapani te fietsen rijden we rechtstreeks naar Nagarkot. Opnieuw veel technische klimmetjes met vaak echt grote rotsen. Linde zucht en zwoegt maar leert veel bij: gewicht naar voren en niet op de kleinste vitesse. Tim vindt deze wegskes zalig! Van Jhule naar Nagarkot gaat het eerst supersteil bergaf waarbij we sommige stukjes zelfs te voet doen. Linde vond het super creepy! Daarna gaat het verder bergaf op een bijna-autostrade uit gravel. En dan terug omhoog natuurlijk! Nog één keer op de tanden bijten voor de laatste klim. Linde’s rug begint nu ook serieus pijn te doen en volgens ervaringsdeskundige Tim komt dit omdat ze te weinig op haar beenspieren trekt. Trainen dus! In Nagarkot aangekomen ploffen we ons op een gezellig terras en genieten van een driedubbele sandwich :-) Nog een 30 km tot in Kathmandu, enkel nog bergaf. We worden al snel omringd door uitlaatgassen en tutende auto’s en moto’s. Linde zet zich dan maar in Tim z’n wiel en zo zoeven we verder door het hectische verkeer om terug in Thamel aan te komen. Een plezant tripke!!

En zo werd het 1 april: aankomst van Helena, Sofie en Ellen! We hebben ’s morgens nog een afspraak met het trekkingagentschap. Onze permits zijn nog steeds niet in orde ook al vertrekken we de volgende ochtend op trekking! Ook de gids die ging aanwezig zijn is nergens te bespeuren… Maar er wordt ons verzekerd dat tegen morgen alles in orde zal zijn. Dat zal dan wel ;-)
We halen de meisjes op in hun hotel en gaan eerst iets kleins eten tegenover onze guesthouse. We bestellen er enkele typische gerechtjes: alu sandeko (pikante patatjes), papad massala, momo’s en pakoda. Superblij met onze eigen schoentjes (netjes ingevet door de mama), kousen en slaapzak. En natuurlijk om de meisjes terug te zien en nog eens wat Vlaams te kunnen klappen tegen iemand anders dan onszelf ;-) Lekker gezellig bijkletsen! We worden verder verwend door een goed stukske kaas voor op tocht. We shoppen samen nog wat rond voor een zonnebril, rugzak, regenbroek, handschoentjes… ’s Avonds gaan we met hun groep van Anders Reizen mee dineren in het restaurant “Helena’s” :-) De hoogste rooftop in Thamel daar op de 8e verdieping. Met Helena en Sofie gaan we nog eentje drinken in Sam’s bar voor we hen terug escorteren naar hun hotel. Alweer tijd voor afscheid :-( Nen dikke merci aan de meisjes!
We kopen nog snel een flesje rum en whisky, maken onze trekkersrugzak en skypen nog eens met het thuisfront voor we aan de lange trekking beginnen!

IMG_4261.jpg

Geplaatst door TimLinde 18:38 Gearchiveerd in Nepal Reacties (0)

Vrijwilligerswerk in Timal

Geleid door toeval komen we terecht in het bergdorpje Timal, op een zestigtal km van Kathmandu, om 10 dagen aan vrijwilligerswerk te doen. De laatste 2 uur van de rit moeten met een jeep over een hobbelige dirtroad zodat we nog maar eens volledig onder het stof aankomen. We komen er toe samen met Krishna die geboren is in het dorp, en Ashuk. Beide mannen zijn verbonden aan de organisatie ‘SEED’ die ons tot hier bracht. Als we het goed hebben begrepen heeft de organisatie als doel het dieet van zwangere vrouwen en kinderen aan te vullen en/of te wijzigen zodat die alle noodzakelijke nutriënten omvat die belangrijk zijn voor fysieke en mentale groei en ontwikkeling. We merken dat dit inderdaad een probleem vormt. ‘s Ochtends (5u) wordt enkel een theetje gedronken. Rond 9u30 wordt dal baht gegeten als brunch. Maar in tegenstelling tot de luxeverse op restaurant bestaat het gerecht enkel uit zeer veel rijst,een linzensoepje en een curry van vooral aardappel gemengd met weinig andere groenten en/of vlees. Rond 14u eten ze een lichtere lunch zoals een noodlesoepje, eieren, popcorn… En ’s avonds nog maar eens tijd voor dal baht! Het is dus zeker geen probleem van een tekort aan kalorieën, maar duidelijk van te weinig verse groenten en fruit, welke echter een grote impact kan hebben op ontwikkeling. Het eetpatroon veranderen vormt een uitdaging gezien de sterke traditionele kracht van dal baht. SEED zou starten met het meegeven van een soort van kleine voedselpakketjes aan de schoolkinderen om hun dieet rijker te maken. Het project is echter nog maar net gestart. We zijn al erg benieuwd naar de verdere uitvoering ervan.
Wijzelf hadden de ganse week last van een opgezwollen maag en waren maar al te blij dat we een pak zoute nootjes hadden meegebracht om stiekem op te smullen in ons kamertje ;-)

29_Timal.jpg16_Timal.jpg

Het dorpsleven…

Het dorp wordt bewoond door een 40 families. Zij leven in stevige lemen huizen en vaak bezitten ze meerdere eigendommen. De familie waar wij verblijven is duidelijk de rijkste familie van het dorp met wel 4 huizen! Wij slapen in een klein ongezellig kamertje op een keiharde matras onder een vies en veel te zwaar deken ;-) ’s Nachts slapen de kippen in de ruimte naast ons kamertje. In ons huis wonen ook de ouders (nonkel en tante van Krishna) met hun 2 kinderen Amit & Nima. In het andere huis wordt op de benedenverdieping gekookt en gegeten en slapen de grootouders van Krishna. Simpliciteit is de regel wat betreft huis- en keukeninrichting.

25_Timal.jpg27_Timal.jpg

Er wordt steeds gekookt op houtvuur in de wok of in stoompotten. Water wordt aan de bron gehaald en in grote koperen kruiken bewaard. Jezelf wassen doe je aan de natuurlijke waterbronnekes, weinig privé! Tijdens het eten zitten we niet aan tafel maar wel op de lemen vloer op een matje van geweven stro. Geen mes en vork, maar eten met je hand (steeds de rechter) nadat je die uiteraard eerst grondig hebt gewassen. Toch opvallend dat ze op bepaalde vlakken enorm hygiënisch zijn. Ze drinken bv. door het water in hun mond te gieten zonder de teut van de fles te raken. Op deze manier smossen wij meer dan dat we water binnenhebben ;-) Als iemand anders per toeval het eten van de ander heeft aangeraakt zal die persoon er niet meer van willen eten. Schotels delen zit er dus niet in. Bij het slachten van een kip maakt men onderscheid tussen de ‘vuile’ buitenkant en ‘propere’ binnenkant. Na het pluimen zal de kip volledig verschroeid worden in het vuur om alle vuil te doden vooraleer ze verder wordt versneden. Hiernaast hebben ze ook een aantal vreemde gewoontes die voortvloeien uit hun geloof. Ze beschouwen het varken als een vuil dier waardoor het buitenshuis moet worden bereid én opgegeten! Als we een curry bij onze dal baht aten bestaande uit look en tomaat, dan moesten we plaatsnemen in het linker gedeelte van het huis! Een kip mag niet in huis worden geslacht en ook niet na het vallen van de avond. Ongetwijfeld zijn er nog meer van die regeltjes die ons ontgaan zijn.

De dagelijkse taken bestaan uit het verzorgen van de dieren (buffels melken, manden vol groen verzamelen als voedsel voor de buffels, geitjes hoeden, …), velden bemesten, hout kappen, koken, … Het dorp heeft z’n eigen schrijnwerker. Uit mosterzaden en sojabonen word olie geperst om mee te koken. Van buffelmelk maken ze een geconcentreerde pasta door hem in te koken. Lekker zoet maar zeer zwaar. Anderen vullen hun dagen dan weer met het vlechten van bamboemanden. Daarnaast vooral veel rondhangen en praatjes maken ;-) Het leven gebeurt hier op traag tempo! Voor ons is het wel even wennen omdat wij de westerse efficiëntie gewoon zijn. Hier moet je vooral veel geduld hebben om iets gedaan te krijgen!

Op school…

Vanuit Timal gaan de kinderen te voet naar school, een tiental minuten wandelen. Studenten vanuit andere dorpen moeten soms wel een uur stappen! Onze ontvangst op de secundaire school is geniaal: we worden meteen omringd door een massa leerlingen in blauw kostuum, ons intens bekijkend, lachend en schreeuwend. De meesten hebben dan ook nog nooit een westerling gezien. Allemaal willen ze op de foto! De klasjes zijn zeer sober ingericht en nogal krap voor de vele leerlingen.

120_Timal.jpg119_Timal.jpg

We passeren ook langs de primaire school: één juf voor 2 klassen met verschillend niveau. Geen banken en stoelen maar enkel kussens op de grond. Chaos alom en weinig discipline. Al zittend of al liggend, iedereen door mekaar! We trekken onze ogen nogal open… Tim haalt z’n leraarscapaciteiten naar boven en helpt ze rekensommetjes maken of tellen in het Engels tot 20.

108_Timal.jpg04_Timal.jpg

Enkele leerkrachten die te ver van de school wonen om de afstand dagelijks af te leggen wonen letterlijk in de school: een omgevormd oud klaslokaal waar de rekensommen nog aan de muur hangen ;-) Zo ook Janak en Ganendra, onze favoriete leerkrachten. Zij zijn zeer opgetogen met onze komst en urenlang praten we over het leven in Nepal versus dat in Europa. Ze worden er soms wel een beetje triest van als ze onze mogelijkheden vergelijken met die van hen… Toch vinden ze het fantastisch om in ons gezelschap te vertoeven :-)

103_Timal.jpg11312_Timal.jpg

Onze bijdrage…

We trokken naar dit dorp met het idee dat we op heel veel vlakken iets konden betekenen: we konden helpen in de bouw van huizen en toiletten, in het hospitaal en in de scholen. Maar iedereen heeft er een degelijk huis, er zijn reeds voldoende toiletten en het ziekenhuis ligt op 2 uur wandelen… Lesgeven dan maar?! Oops, ze hebben momenteel nog examens en daarna vakantie… We vroegen ons meerdere malen af wat we hier eigenlijk kwamen doen! Maar goed, we namen de koe bij de horens en besloten dat het misschien wel een tof idee was om enkele computerlessen te geven in de vakantieperiode van de studenten. Door studentenogen bekeken leek ons dat toch een pak leuker dan Engels. Er was een pc klas aanwezig maar aan het stof te zien was die in geen maanden nog in gebruik geweest. Onze eerste echte taak: de pc’s terug aan de praat krijgen! Na een namiddag gepuzzel slagen we erin 5 van de 7 pc’s gebruiksklaar te maken.

11110_Timal.jpg

We kunnen uiteraard enkel lesgeven als het dorp elektriciteit heeft aangezien ze ook hier onderhevig zijn aan load shedding. Aan de hand hiervan stellen we een lessenschema op zodat we in totaal 20 uur les kunnen geven. De eerste les geven we aan de leerkrachten zelf met het idee dat zij die kennis verder kunnen overbrengen op de studenten. Ze wensten vooral bij te leren over Excel, hoe ze makkelijk sommen kunnen maken van de punten en percentages berekenen, sorteren van hoog naar laag, … Begin hier maar eens aan als ze de bewegingen met de muis nog niet onder de knie hebben en bovendien niet echt gedisciplineerd handelen. Wat een hectische les! Met de studenten ging het een pak beter, ook al merkten we dat zij chaotische lessen maar meer dan normaal vinden ;-) Ze hadden al snel door dat onze aanpak ietwat anders in mekaar zit! De studenten van de hoogste graden mochten (of moesten van de leerkrachten, dat was ons niet zo duidelijk) bij ons les volgen, 14- tot 16-jarigen. De eerste les bestond vnl. uit het leren werken met de muis: spelen met de rekenmachine en mannekes of vlagkes tekenen. Hierna brachten we de beginselen bij van Word en Excel. In Word leren typen, hoofdletters maken, vet-onderlijnen-cursief, gekleurde letters en highlighten, uitlijnen, lettergrootte en lettertype. Inleiding tot Excel door het leren maken van sommen en percentages. Confronterend hoe voor ons alles reeds zeer evident is terwijl ze hier compleet van nul moeten beginnen!

10908_Timal.jpg106_Timal.jpg

Het afscheid…

Na de laatste les worden we verrast door een ware afscheidsceremonie. De president van de organisatie SEED en enkele hoge pieten van het schoolwezen kwamen hiervoor speciaal naar Timal. Verder ook nog bijgewoond door de meeste leerkrachten, onze studentjes en Krishna. En toen begon de reeks speechen! De directeur, de president, de leerkrachten, Krishna, en wijzelf! Janak fungeerde als tolk Engels-Nepalees. Twee van de studenten moesten ook een woordje doen. Ze bedankten ons voor alles wat we hen bijgeleerd hebben, omdat we alles zeer goed uitlegden op een beleefde manier en ons niet kwaad maakten… Ze zijn ongetwijfeld een hardere methode gewend ;-)

1111110_Timal.jpg1080807_Timal.jpg

Na de vele speechen werden we ontelbare keren gezegend met het rode poeder en kregen we massa’s zelfgemaakte bloemenkransen. Al die appreciatie en moeite, ontroerend! We zagen er lief uit! Hierna volgde een eeuwigdurende fotosessie, iedereen met ons op de foto. Nog een laatste keer dal baht en de volgende ochtend wellie-riebedebie met de jeep terug naar Kathmandu. Na 10 dagen ondergedompeld in een primitieve levensstijl, keken we enorm uit naar een echte douche, gevarieerd eten en een goed bed ;-)

Een onvergetelijke ervaring!!

Geplaatst door TimLinde 16:12 Gearchiveerd in Nepal Reacties (0)

Chaotisch Kathmandu

Voor het eerst wakker worden in Nepal! We beginnen de dag met een melktheetje, een gewoonte die al snel uitgroeit tot een heuse melkthee-verslaving ;-) We verbijven in een rustig hotelleke in Thamel, de toeristenregio van Kathmandu. Smalle straten met een aaneenschakeling van trekkingshops, reisbureautjes, souvenirwinkeltjes en restaurantjes. Hier begint onze trekking-rollingcoaster: we worden continu op straat aangesproken door de mannen van de trekkingagentschappen waar we op den duur hoorndol van worden! We informeren ons bij een viertal bureautjes en veranderen tientallen keren van gedacht welke trekking we zullen doen. De Mustang trek vergt een veel te dure permit (over de 500 dollar per persoon) en voor Dolpo en Daulagiri heb je een tent en eten nodig en dus ook te duur wegens te hoge equiperingskosten (gids, kok, ezeltjes of dragers, …). Uiteindelijk beslissen we om de Manaslu trek te combineren met de Tsum Valley, een zeer verlaten regio waar je met een gids moet trekken, waarna we daarna met ons twee zonder gids het meer gekende Annapurna circuit zouden doen eventueel aansluitend met Annapurna Base Camp. We laten de beslissing over met wie we in zee gaan nog even voor wat ze is want we hebben er onze buik van vol ;-)

In Thamel word je bijna continu van ’t straat gereden door de crazy taxichauffeurs die allemaal rijden in een Suzuki Maruti waar je net met 2 personen en 2 rugzakken in past ;-) De toeterende moto’s en riksjas zijn al geen haar beter waardoor we ontelbare keren een meter in de lucht springen van ‘t verschieten. Daarnaast wordt je voortdurend hasj, marihuana of tiger balsem aangeboden. Nee dank u! Voor de rest doen we vooral aan lekkere boefkes :-) We eten frietjes in B.K.’s place, een echte Belgische frituur! Hoewel ze nu gerund wordt door een Nepalese familie zijn de frieten overheerlijk en hebben ze ook echt saté’s en andere typische frituurhapjes. Naast mayonaise of ketchup krijg je er uiteraard ook chilisaus bij ;-)

IMG_4238.jpgIMG_4244.jpg

De volgende dag heerlijke ovenpizza in een Italiaans restaurant mét een glaasje ingevoerde rode wijn. Wat kan dat smaken! We testen natuurlijk ook de Nepalese, Tibetaanse en Indiase keuken. Het typische gerecht voor Nepal is ‘dal baht’, een schotel bestaande uit witte rijst, een linzensoepje en een curry van aardappel en groente met eventueel vlees. Volgens aloude traditie wordt je steeds een tweede portie aangeboden dus met honger ga je zeker niet naar huis. Op restaurant kan dit best lekker zijn, maar in de kleine dorpjes en op trekking kan dit wel eens tegenvallen zoals je later nog zal lezen ;-) We maken ook kennis met momo’s: dunne lapjes deeg met een vulling van groente en/of vlees welke toch veel lekkerder zijn wanneer ze gestoomd worden dan gefrituurd. Pakoda’s (in India gekend als Pakora) zijn gefrituurde schijfjes van een mengsel van verschillende groentjes en bloem, nog een heerlijke ontdekking.

We willen nog wat trekkersgerei aankopen en gaan daarvoor naar de in de Lonely Planet geprezen ‘Shona’s store’ welke wordt uitgebaat door een Australiër en z’n Nepalese vrouw. En dat loont inderdaad de moeite want we krijgen enkele tips en vakkundige uitleg. We kopen elk een goeie donsjas (45€) en Tim koopt zich een donzen slaapzak, comfort -5 tot -10 °C, voor amper 70€ :-) Een windstopper wordt ons afgeraden wegens puur balast. Daarnaast kan je in Thamel massa’s fake trekkersmateriaal kopen die er behoorlijk echt uit zien. Een klein paradijsje dus, maar verwacht natuurlijk niet te veel qua kwaliteit! Zo loopt Tim vanaf nu rond in een fleeceke van ‘Mammut’ voor nog geen 2€ aangezien zijn vorige fleece op mysterieuze wijze was verdwenen. Schoenen koop je hier best niet, als ze al je maat hebben, want zoals ‘kleren de man maken’, maakt goed schoeisel de trekker ;-)

In bepaalde delen van Nepal is er niet voldoende elektriciteit beschikbaar waardoor er aan ‘load shedding’ wordt gedaan, zoals het geval is in Kathmandu. Dit betekent dat de mensen er urenlang geen elektriciteit hebben en dit dag na dag. Gelukkig kennen ze de tijdschema’s zodat ze zich ernaar kunnen organiseren. Sommige lossen dit op met behulp van (luidruchtige) generatoren. Je kan je wel inbeelden hoe weinig professioneel je kan werken in zo’n omstandigheden, iets dat we duidelijk ervaren in de service van de trekkingbureautjes. Aan de andere kant zorgt deze load shedding voor vele romantische kaarsmomentjes :-)

Geplaatst door TimLinde 12:52 Gearchiveerd in Nepal Reacties (0)

Going to Nepal !!

Na wat opzoekwerk beslissen we op eigen houtje de lange weg van Luang Namtha naar Bangkok af te leggen in plaats van ons te laten verleiden tot een georganiseerde trip met minibus. Zo vertrekken we op weg naar het grensstadje Huay Xai waar we met een overzetbootje naar de andere kant van de rivier worden gebracht zodat we Thailand opnieuw binnenwandelen in Chiang Khong. We verkrijgen er vlot een visum voor 15 dagen en wisselen onze Laotiaanse Kip’s voor Thai Baht. Een taxi brengt ons tot een lokaal kantoortje waar we de nachtbus boeken tot in Bangkok. De zetels kunnen gelukkig redelijk plat gelegd worden zodat we toch iet of wat comfortabel kunnen slapen. Om 23u30 pauze voor een rijstmaaltijd! Niet omdat we honger hebben maar omdat het in de prijs is inbegrepen ;-) Rond 5u ’s morgens rijdt een colonne van nachtbussen Bangkok binnen en staan we zelfs in de file! Met de taxi verder tot Khao San Road, de meest toeristische straat van Bangkok. Een speciaal beeld op dit uur: de straat is behoorlijk verlaten, met uitzondering van de kuisploegen die de sporen van de feestnacht uitwissen en enkele feestgangers die nog een pint aan het drinken zijn! Overdag en ’s avonds wordt het hier nochtans echt gezellig met veel winkel- en eetstallekes, veel volk en veel sfeer.

We hebben een redelijk to do lijstje en laten ons daarom rondrijden met een túktúk. We hebben den truc gevonden om dit voor bijna geen geld te doen: je gaat akkoord met de chauffeur dat hij je naar 2 of 3 shops brengt waar je 5 à 15 minuten rondloopt zodat hij van de shop een tankbeurt krijgt. Zo bezochten we een reiskantoortje waar we ons ticket naar Nepal konden boeken, een gemsshop met allemaal juwelen en vele tailors waar we zelfs bijna verleid werden om effectief een maatpak te laten maken ;-) Alternatief en ook goedkoop kan je een soort taxiboot nemen op de rivier. Vaak de snelste oplossing want je mijdt rode lichten en druk verkeer. We sturen nog maar eens een postpakketje naar huis met souvenirkes en een teveel aan kleren zodat de rugzak weer wat minder zwaar wordt. In het grote MBK shoppingcenter kopen we een Canon breedhoeklens zodat we klaar zijn voor de bergen daar in Nepal! We eten voor het eerst maar wel twee dagen op rij in de McDonalds :-) Genieten!

We vliegen met Royal Nepal Airlines, goeie service! Lekkere maaltijden mét een glaasje witte wijn dat door ons zeer sterk werd geapprecieerd! We gokken op een Chardonnay ;-) En vragen er dan nog maar eentje extra. In Kathmandu was het wel even wachten op de bagage, maar dat werd dan weer meer dan goedgemaakt door het supervlotte verloop voor de visumaanvraag. Geen computers, geen boze blikken en geen lastige vragen! We nemen meteen een visum voor 90 dagen en het Nepali avontuur kan beginnen!

Geplaatst door TimLinde 20:25 Gearchiveerd in Thailand Reacties (1)

Tweedaagse trekking vanuit Luang Namtha

In Nong Khiaw nemen we de minibus richting Oudomxay. Ook Karin en David reizen mee om van daaruit verder te reizen naar China. Tijd dus om afscheid te nemen :-( We kregen van hen nog 5 dobbelstenen die ze op overschot hadden zodat we eindelijk yahtzee kunnen spelen plus een hele reeks films om de avonden in te vullen :-)

Vanuit Oudomxay wordt gelukkig nog een extra minibus naar Luang Namtha ingelegd omdat we nog met 5 man verder willen reizen. Een ritje van maar 2 uur, maar omdat de weg in perfecte staat is, rijdt de chauffeur serieus door en het is erg bochtig parcours. ’t Is afzien daar gesqueezed op de achterste bank naast de bagage. Na een half uur vraagt Tim de chauffeur om wat langzamer te rijden want Linde is niet de enige die er misselijk van wordt. Hierna gaat het wonderwel veel beter en voor we het weten rijden we Luang Namtha binnen. Het is hier behoorlijk toeristisch en de eerste guesthouses die we binnenwandelen zitten vol. We vinden een kamer in een iets ouder ogend guesthouse, maar de kamer is zeker in orde. We kijken meteen al ons eerste filmpje op de kamer, met een nootje en LaoLao voelen we ons precies zoals thuis. Bizar gevoel!

Luang Namtha is de uitvalsbasis voor een aantal trekkings in het noordelijk deel van Laos. We boeken ons een tweedaagse trekking met een homestay als overnachting. We hadden liever gekampeerd in de jungle, maar we beslisten ons aan te sluiten bij een groepje van 3 die reeds geboekt hadden omdat het wel een pak goedkoper wordt als je in groep bent.

De volgende ochtend leren we de anderen kennen. 2 Israëli kerels en een Amerikaan uit Chicago. Na een túktúkrit van een twintigtal minuten trekken we de jungle in. Het tempo ligt behoorlijk hoog en het gaat dan ook nog serieus op en neer met steile hellingen. Maar we compenseren de inspanningen door heel vaak te rusten ;-) Onze gids Ep, 27 jaar, spreekt goed Engels en woont in een klein dorpje dat deel uitmaakt van één van de vele hilltribes. Hij is geld aan het sparen om te kunnen trouwen aangezien in Laos de man alles moet betalen, een feest voor 1000 man! En aangezien de gasten op het feest tegenwoordig een pak veeleisender zijn geworden (ze willen bv bier Lao in plaats van de lokale whisky), kost dit een pak geld. Zoals tijdens de vorige trek is de lunch opnieuw zeer lekker waarna Ep ons entertaint met een aantal leuke raadseltjes.

6_Trek_Luang_Nam_Ta.jpg7_Trek_Luang_Nam_Ta.jpg

Rond 16u komen we aan in het dorpje waar we zullen overnachten. Minder afgelegen dan verwacht want er loopt zelfs een berijdbare dirtroad naartoe! Er wordt ons gevraagd liefst geen foto’s te nemen aangezien deze mensen geloven dat hun ziel dan gevangen wordt in de foto en ze zullen ziek worden… Sommige zijn nog traditioneel gekleed in de typische stijl van de Hmong stam. Er lopen superveel schattige kleine varkentjes rond! We doen een miniwasje en genieten van de omgeving terwijl ons diner wordt bereid. ’s Avonds leren we een kaartspel van de Israëli’s, Yaniv, plezant! De Israëli kerels hebben er al 3 jaar in het leger op zitten. Geen aangename periode waar ze toch zelf voor kiezen hoewel het niet verplicht is, want het biedt blijkbaar veel voordelen voor de toekomst. We slapen een tiental minuutjes van het dorpscentrum bij een kleine familie in een ruime hut. Zeer gezellig op een dun matrasje in een dun slaapzakje met warm deken onder het muskietennet!

3_Trek_Luang_Nam_Ta.jpg

’s Morgens aanschouwen we het dagelijkse leven van deze mensen: velen vertrekken met kapmes naar hun ‘werk’ (bomen omkappen, jagen op bamboeratten, … ), dieren eten geven (een brij van gemalen kaf van de rijst, gekookte bananenbladeren en water), dakbedekking in mekaar vlechten van bamboe en bladeren, koken, … Genoeg te doen! We stappen opnieuw goed door vandaag. Onze gids Ep heeft veel kennis over de geneeskracht van bepaalde planten: de schors van een zekere boom werkt zeer goed tegen diaree (meteen uitgetest!), een andere met oranje kleur wordt gebruikt als viagra, iets tegen malaria, iets om bloedingen te stoppen, … Tegen lunchtijd zijn we al aangekomen op het eindpunt! De mannen duiken de rivier in voor wat afkoeling en Tim stapt daarbij op een scherp metaal die een diepe snee achterlaat in z’n hiel. Pijn! Gelukkig moeten we niet meer stappen en komt de túktúk ons ophalen. We worden afgezet in het hospitaal waar Ep ons verder begeleidt. Hoe ze daar te werk gaan: de dokter bekijkt de wonde en beslist dat die zal genaaid worden, de verpleegster stelt een lijstje op van het benodigde materiaal, dan moet je met het lijstje naar de farmacie die eerst de prijzen opmaakt, vervolgens naar de kassa om te betalen, hierna het materiaal ophalen en daarmee naar de dokter! En zo eindigt Tim met 3 draadjes in de voet! Nu maar hopen op een snelle genezing zodat onze trekking in Nepal niet in het gedrang komt!

1_Trek_Luang_Nam_Ta.jpg

De jungle is uiteraard knap om door te wandelen, maar deze trekking laat achteraf toch geen enorme indruk na. We bleven buiten het Nam Ha NPA (National Protected Area) zodat je eigenlijk maar een beetje proeft van de ongerepte natuur. Dat vonden we wel jammer en daarom is het misschien wel beter een iets duurdere trek te doen met een organisatie zoals Green Discovery waar je meer zekerheid hebt op een voldaan gevoel. Of worden we nu te veeleisend?! ;-)

Geplaatst door TimLinde 13:48 Gearchiveerd in Laos Reacties (0)

(Berichten 21 - 25 uit 42) « Pagina 1 2 3 4 [5] 6 7 8 9 »