Een Travellerspoint blog

Rijstterrassen in Yuanyang

Na heel wat omwegen en 2 uur later dan gepland omwille van een inschattingsfout van onszelve komen we op het lange afstandsbusstation terecht van Kunming. Via Jiangshui bereiken we Yuanyang nieuwe stad na een 7 uur rijden. Daar dienen we nogmaals over te stappen op een minibus die ons naar de oude stad Xinjie brengt, nog een 30 km of een uurtje verder. De route is echt mooi met veel groene bergen en lieflijke valleitjes. De publieke toiletten onderweg zijn echt vreselijk. Meestal loopt er één goot rondomrond waar lage muurtjes de verschillende “wc’s” van mekaar scheiden. Als je geluk hebt loopt er continu water door de goot, zoniet heb je een mooi zicht op de stront van de vorigen. Zonder deuren is er weinig sprake van privacy!

We vinden een beschrijving van een wandeling doorheen de omgeving. Ideaal voor een namiddagtripke. Meteen lopen we ’t stad uit en gaan verder over een dirtroad. We halen al snel het fototoestel boven want ’t is hier prachtig met machtig groene bergen. Een beetje zoals de jungle van Laos, alleen krijgen we hier ook zicht op de rijstterrassen. We passeren een viertal kleine dorpjes en komen geen andere toeristen tegen. Op de meeste plekken zijn ze nog volop aan het werk in de terrassen: ploegen met een schop of mbv een buffel en ploeg, aanplanten van rijst, rijstplantjes uitdoen en bundelen om ze te verplanten, … Vele vrouwkes hebben hun traditionele kleurrijke kledij aan, deel van hun etnische identiteit.

17_Yuanyang.jpg

Sommige terrassen zien groen door de rijstplantjes, andere staan nog gewoon in het water. Zo krijgen we al een beeld van hoe de verschillende seizoen eruit zien. We zien vele begraafplaatsen verspreid over de heuvels. Het zijn superruime graven uit beton die half overgroeid worden door het gras, met mooie graveringen in de stenen. Onze beschrijving zegt: ‘Zoek je weg naar het lagergelegen dorp doorheen de rijstterrassen.’ Ons scherp oog vindt een wel vaker bewandeld pad zodat we niet in het water belanden ;-)

14_Yuanyang.jpg

In het dorpje wachten we enkele uren op het strijklicht net voor zonsondergang en slagen er in een pintje te bemachtigen om de tijd te doden. Dit vraagt nog maar eens handen- en voetenwerk om het uitgelegd te krijgen ;-) Tim neemt massa’s foto’s terwijl we ons een weg banen al klimend door de rijstterrasen. Niet altijd simpel over de smalle paddekes van zo’n 30 cm breed met aan weerszijden een terras vol water. ’t Zijn schone beeldjes! In het schemerdonker komen we terug aan Xinjie.

11_Yuanyang.jpg

Op het centrale plein in de stad is vanalles te doen: er staat een springkasteel en er rijdt een treintje voor de kindjes, een zandbak van steentjes met speelmateriaal, er worden tradionele groepsdansen uitgevoerd en er wordt een film op doek afgespeeld. Een of andere oorlogsfilm over de Japanners, een hot topic blijkbaar want ook tijdens de busritten zagen we soortgelijke films. Het plein is opnieuw zeer proper en gezellig net als de kleinere steegjes. Altijd leuk om eens door een lokale markt te lopen vol kleuren, geuren en smaken. We verschieten ook hier van de properheid en het ontbreken van horden vliegen zoals we ze gewoon waren in Cambodia en Laos. Verkeerd ingeschat, die Chinezen!

21_Yuanyang.jpg

We eten een aantal maal in het Sin Jin restaurant op het centrale plein, met Engelstalige menukaart. Steeds lekker daar! In veel van de lokale restaurantjes is het de gewoonte dat je alles op de grond mag dumpen: alles servetjes, plastiekskes, botjes van het vlees, graten van de vis, … Echt gemakkelijk! Daarna komen ze telkens langs om al het vuil op te vegen zodat de volgende gasten opnieuw een propere tafel (en vloer) hebben. Je krijgt ook steeds gratis thee, ook al smaakt die hier en daar een beetje vernuft. Vaak worden je schoteltje, kommetje, theekopje en lepeltje samen gesealed in een plastiekse of papierke die je zelf moet openmaken. Wel hygiënisch ;-)
We eten opnieuw met stokskes! Bij Tim alsof het niets is, bij Linde is het af en toe een waar gevecht. Veel ronde tafels hebben een extra draaitafel zodat je het gerecht waarvan je wil eten naar je toe kan draaien. We vinden het vaak jammer dat we maar met z’n 2 zijn want met een bende kan je veel meer gerechten proeven :-p Als ontbijt eten we vaak dumplings of een spicy noodlesoepke.

We maken een uitstap met een soort túktúk naar de grote gekende rijstterrassen in de omgeving. Een schattige chauffeur die quasi geen Engels kan maar wel veel Chinees brabbelt met bijhorende gebaren zodat we er toch iets van begrijpen. Hij kent de plekskes waar we moeten zijn zodat we de toeristische sites waar je weeral moet betalen kunnen mijden. Vanop een houten platform hebben we zicht op de rijstterrassen van Bada. Prachtig! Zo gigantisch, een ganse vallei en aangrenzende bergflanken alleen maar terrassen! De meeste terrassen zijn al aangeplant en het groen overheerst daarom. Een maand eerder zou alles nog gewoon onder water hebben gestaan wat ook een zeer speciaal beeld is. Ieder seizoen zijn charme!

10_Yuanyang.jpg

We rijden verder naar het gekende Duoyishu met een nog groter gebied vol terrassen. Het is een leuk gehucht dat wel een beetje artificieel aanvoelt. We trakteren onze chauffeur met lunch waarbij hij ons continu bedient met rijst, thee en servetjes. Achteraf trakteert hij terug met een flesje water en een frisco ;-) Het is zóóó mooi al die rijstterrassen! Wat een werk moet dit ooit niet geweest zijn!? ’t Is bijna kunst…

09_Yuanyang.jpg

Geplaatst door TimLinde 20:03 Gearchiveerd in China Reacties (0)

Onder de indruk van Kunming

Na 2 uur en 30 minuten vliegen landen we in Kunming. Bij het opstijgen in Kathmandu kregen we nog een mooi zicht op de Himalaya, een perfect afscheidscadeau :-) We keken er al even naar uit. Na 2 maanden Nepal hadden we wel nood aan iets nieuws of iets anders. Op de luchthaven worden we meteen geconfronteerd met de taalbarrière. Geen woord Engels! Een bus te pakken krijgen richting centrum bleek onbegonnen werk. Dankzij onze Rough Guide konden we een taxi duidelijk maken waar we naartoe wouden aangezien plaatsnamen en hotels in deze gids ook in het Chinees zijn weergegeven. Het eindigt in een ware zoektocht naar een betaalbaar hotel in deze rijke stad. De aanblik van torenhoge buildings en sjieke bakken is weer even wennen na al die natuur. Op aanwijzen van 2 Hollandse meisjes komen we terecht in The Lost Garden. Nog steeds niet zo goedkoop maar wat een zalige badkamer! Hier willen we wel voor betalen :-) Op het gezellige terras eten we lekker Italiaanse pasta en gnocchi met een ingevoerd rood wijntje.

We blijven hier enkele dagen plakken. We willen ondertussen een plan opstellen voor de komende weken. Bovendien hebben we allebei weer een of andere bacterie in ons lijf waar we eerst vanaf willen, nog een afscheidscadeautje uit Nepal vrezen we. We wippen vaak een van de vele McDonalds binnen, niet omdat we zin hebben in een hamburger, maar omdat we vaak hoognodig een toilet nodig hebben! We zijn aangenaam verrast door deze stad. Zeer proper met gezellige steegjes en pleinen. De brommers rijden hier op elektriciteit waardoor je ze niet hoort afkomen en ze je plots voorbijzoeven terwijl je zelf een meter in de lucht springt van ’t verschieten ;-) Al een geluk dat ze meestal toeteren! Je kan hier blijven mensen kijken. Ze hebben meestal wel iets opzichtigs aan van kledij of accessoires. Fascinerend China! Op de flower & bird market zijn alle dieren te vinden die je voor mogelijk houdt: hondjes, poesjes, vogels, konijnen, egels, kikkers, slangen, schildpadden, vieze spinnen, schorpioenen, … Je noemt het maar op. Zelfs oranje en groene kuikens!

IMG_4400.jpg

Op het centrale plein kan je goudvisjes vangen met een mini-vislijn. We bedenken ons dat deze visjes in onze landen al snel zouden verdwijnen door illegale vissers. Op veel plaatsen zijn er watervijvertjes voor de kindjes waarop ze zich kunnen uitleven met een waterfiets. Heel veel luidsprekers ook overal. We sturen een derde postpakketje naar huis met nog teveel aan materiaal (nog wat kleren, opblaasbare hoofdkussentjes, verrekijkertje,…) onder het motto ‘hoe lichter de rugzak hoe lichter het gesleur’ ;-)

We proberen de Chinese dumplings, helemaal anders dan de Nepali momo’s. We genieten wel van de Chinese keuken en zijn verscheidenheid. Gelukkig hebben ze hier en daar een menu met fotootjes zodat we toch iet of wat een idee hebben van wat er op ons bord zal verschijnen. Een typisch Chinees gerecht is de hot pot, een soort fondue van bouillonsoep die wij aten met zeevruchten. Zeer lekker en gezellig.

IMG_4403.jpg

In het park is het aangenaam vertoeven. De ganse dag door zijn er mensen aan het bewegen. Jong of oud, soepel of stijf, iedereen doet mee en niemand hoeft zich ergens voor te schamen. We zien tai chi, al dan niet met zwaard, waaier of raket en bal, dansen, badmintonnen, … Schoon om te zien! Het kriebelt al snel bij Tim om terug aan de martial arts te beginnen.

We eindigen onze laatste avond met pizza in ons hotel: Wednesday Pizza Night! 20% van de prijs. We starten met 1 pizza voor ons 2 maar Tim z’n goesting naar meer is niet te stillen en dus bestellen we er nog eentje. Silly Joe’s logica: Aha, dat is dan al 40% korting! Ovenpizza met lekkere rode wijn :-)

We hebben ondertussen wel door dat we heel vaak uitgebreid verslag uitbrengen van lekker eten en drinken. Nouja, echte bourgondiërs!

Geplaatst door TimLinde 19:56 Gearchiveerd in China Reacties (1)

Schoon leven in Pokhara

Ons weekje in Pokhara samengevat: veel slapen, veel eten en drinken, rondkuieren door de straten en in winkeltjes, internetten & skypen!

We verblijven in Hotel de Universe gelegen aan de rustige kant van het grote meer. De jonge uitbater is supervriendelijk en behulpzaam.
Een topmomentje is zeker onze geïmproviseerde barbecue. Tim kreeg de opdracht op zoek te gaan naar een barbequerooster. In een klein winkeltje met ijzerwaren vindt ie er eentje waar je vlees kan tussenklemmen. Aan de kraampjes op straat kopen we allerlei groentjes: wortel, komkommer, tomaat, ajuin, look en ramenas. Vlees kopen we bij 2 lokale slagers en al wijzend en gebarend bemachtigen we varkenspek, buffelsteak en kippenbillen. In de supermarkt halen we ketchup, mayonaise, olijfolie, provencaalse kruiden, kartonnen bordjes, chipkes en een fles Zuid-Afrikaanse rode wijn. Nu nog hout! Tim trekt op houthakkersqueste met kapmes naar de nabijgelegen bossen maar de lokale bevolking heeft alle losliggend hout reeds geraapt voor hun houtvuren. Bij een timmerman kunnen we brandhout kopen per kg met gratis houtschavelingen om het vuur aan te maken. Linde haalde ondertussen take-away gekookte aardappelen voor de patattensla. We installeren ons aan de waterkant en het eetfestijn kan beginnen! We leggen het roostertje op 3 grote stenen en maken een eerste vuurtje. Groentjes snijden terwijl we bij kaarslicht aperitieven met een lekker wijntje en een chipke: life is good! Met mayonaise, ajuin en koriander maken we een heerlijke patattensla. Heel wat locals komen eens piepen naar wat we daar uitsteken. De meesten vinden het wel leuk, sommige zijn echt verbaasd of geven nog wat tips mee ivm het vuur. Amai, dit smaakt! We dineren in meerdere rondjes omdat we telkens opnieuw hout moeten branden om nieuwe kolen te hebben. Gezellig tafelen tot na middernacht :-)

IMG_4355.jpgIMG_4364.jpg

Twee dagen later doen we de barbecue nog eens over met enkele gasten die we op trekking leerden kennen en die nu ook in ons hotel verblijven. Amerikaan Orlando, Canadees Deem en Ier Luke. Zij kochten anderhalve kip bij de slager die ze lieten marineren op z’n Tandoori’s in een restaurantje. Wij zorgden voor wat extra varken en geit. Deze keer aardappelen in de schil en geroosterde sneetjes Frans brood met tapenade van look, olie en koriander. Smullen! Wanneer het begint te gieten mogen we verhuizen onder het afdak van een restaurant. De kolen brengen we over in een gietijzeren pan zodat we gewoon verder kunnen barbequeën :-) Zoals het hoort overeten we ons gigantisch!

BBQ.jpg

In het hotel/bar/restaurant naast onze guesthouse staat een pool en zo houden we ons een paar avonden bezig. Ook Deem lijkt fan en zo heeft Tim eens een waardige tegenstander ;-)
We huren een dagje mountainbikes om eens wat verder te geraken dan het meer en de hoofdstraat! We gaan op zoek naar de Devi’s falls, een in de streek bekende waterval. De locals wijzen ons van hier naar ginder voor we ze eindelijk bereiken. We moeten uiteraard weer inkomgeld betalen. Maar wat een grap! De waterval stelt echt niks voor. Ze is enkel indrukwekkend in het regenseizoen, niet bij stilgestaan… Stompies! Het is eigenlijk ook veel te warm om te fietsen en dus keren we maar terug. Tot zover ons actief dagje :-p

Pokhara is een veel aangenamere stad dan Kathmandu. Zoveel rustiger en volledig omringd door natuur met gezellige eetplekskes en lekker eten. Een aan te raden restaurantje is ‘Half Moon restaurant’ met heerlijke fajita’s, borito’s, salades, sandwiches en burgers. Ook de Indische keuken kan ons sterk bekoren. Er verblijven wel veel hippie’s en alternativo’s in de buurt waar wij logeren. Zelfs een space-cake man die aan iedere toerist wat probeert te verkopen.

Op het moment dat we willen terugreizen naar Kathmandu om door te reizen naar China, breekt in het ganse land een staking of ‘banda’ uit om druk uit te oefenen voor de regeringsvorming. De straten van Pokhara waren echt leeg, bijna geen winkels open, geen auto’s, geen brommers, geen taxi’s en geen bussen. Daar zaten we dan… Rest nog de optie om naar Kathmandu te vliegen. De vlucht wordt dan ook nog eens geannuleerd maar gelukkig kunnen we mee met een namiddagvlucht. Als dat vliegtuig dan ook nog eens 2 uur vertraging heeft door donder, bliksem en zware regen, beginnen we het nare gevoel te krijgen dat iets of iemand ons wil weghouden uit China ;-) Linde wordt onwel door al de turbulentie en maakt dankbaar gebruik van een airsickness zakje. We arriveren wonder boven wonder heelhuids in Kathmandu. We krijgen dezelfde kamer als voorheen in het Prince guesthouse, een beetje thuiskomen dus! We selecteren wat we wel en niet zullen inpakken in de rugzak want als extra bagage hebben we nu botinnen, slaapzak en donsjas. We laten heel wat kledij achter. Een mens wordt toch iets minder materialistisch door zo te reizen. Al zal dat terug in België wel weer snel veranderen vrezen we ;-) Nog eens smullen van de Belgische frieten en dan zijn we klaar voor China!

Geplaatst door TimLinde 19:49 Gearchiveerd in Nepal Reacties (0)

The ultimate trekking - part II

Na een heerlijke rustdag in Besishahar zijn we terug opgeladen om het Annapurna circuit aan te pakken: kleren proper gewassen, veel boefkes gedaan, bezoek aan de barber, mailtjes verstuurd, geskyped en lekker geluierd. We slaan een ruime voorraad eten in: snickers, bounty, kitkat, koekskes, onzen alcool, pringles, druivekes, mango, wat tomaten en wortels, noodlezakskes en ieder een pak chocolade om instant op te eten :-) En wellie weeral weg!

Om aan het Annapurna circuit te mogen beginnen heb je een Tims card nodig. Er zijn blijkbaar 2 soorten afhankelijk of je met gids of zonder reist en wij hadden dankzij het trekkingagentschap de verkeerde bij… Hopla, weeral 40$ armer door een fout van Himal Mandap. We denken ze na de trekking eens goed hun vet te geven!

Tot in Dharapani moeten we dezelfde weg terug zoals we uit het Manaslu circuit zijn gekomen. Daar houden wij niet zo van maar gelukkig is het wel een mooie vallei. We nemen opnieuw een jeep tot in Syange waar we lekker dooreengeschut aankomen. We wandelen meteen een dorpje verder maar de beentjes willen toch nog niet zo goed mee! Het is toch wel een verademing dat er nu geen gids meer achter ons aan waggelt ;-)

59_Annapurna.jpg

In vergelijking met het Manaslu circuit en de Tsum Valley is dit een 5 sterren trekking: de dorpjes zijn veel verzorgder en aangenamer, de hotellekes zijn veel beter met hot showers (zonnepanelen) en soms zelfs een dubbel bed, uitgebreidere menu, … Het nadeel van dit alles is dat de smalle paadjes vervangen zijn door een brede weg, al rijden er voorlopig nog geen jeeps over, gelukkig! Hier en daar kan je een alternatieve route nemen aangeduid door rood-wit of blauw-wit die wel over kleine paadjes gaat. Op het ganse circuit kan je je drinkzak laten vullen met gezuiverd water voor 40 tot 60 Rs per liter. Na al onze darmproblemen tijdens de vorige trekking besluiten we deze keer geen risico te nemen en maken hier dankbaar gebruik van. Een pak lekkerder dan het water gezuiverd met een zuiveringstablet.

Op het einde van dag 2 laten we de gemeenschappelijke route met Manaslu reeds achter ons. We komen veel toeristen tegen en na 18 dagen bijna-isolement doen we graag een klapke met jan en alleman ;-) Ons tempo ligt duidelijk hoger dan dat van vele anderen en onze conditie is er precies een pak op vooruit gegaan. We leren al snel dat je op dit circuit gratis kan logeren als je in het hotel je avondmaal en ontbijt neemt. Mooi meegenomen!

Op dag 3 logeren we in Chame, echt een ministad! Keiveel shops waarvan sommige zelfs trekkersgerief verkopen, internetcafés en massa’s hotels. We komen er ’s middags al toe en profiteren ervan om eindelijk eens met een pintje in ’t zonneke te kunnen zitten :-) ’t Is te zeggen, de Willy aan den drank en Mariette aan de pringles :-p Ze hebben er zelfs een snookertafel! Met bizarre spelregels welliswaar. Onze eerste dag op trekking dat er geen druppel regen valt, we zien ’s avonds zelfs sterren waaronder de grote beer, omgekeerd dan bij ons!

Dit is een prachtige vallei! Vaak breder dan die tijdens het Manaslu circuit waarbij we af en toe het Pyreneeëngevoel krijgen. Veel bergen vol groene sparren met daarachter sneeuwwitte pieken. Vanuit deze vallei heb je zicht op de 4 Annapurna pieken (Annapurna I – IV) waarvan de hoogste 8091m. Op dag 4 zien we Annapurna II voor het eerst verschijnen waar we logeren in Upper Pisang, reeds op meer dan 3000m. Ons hotel heeft er een terras van waarop we in donsjas kunnen genieten van het zonnetje en de zichten terwijl onze haren stevig wapperen in de wind.

53_Annapurna.jpg

Vanaf nu wordt het opnieuw acclimatiseren want het voordeel van de vorige tocht zijn we alweer kwijt. We zien zeer veel verlaten dorpen onderweg. Blijkbaar trekt iedereen naar warmere oorden en dat is duidelijk te zien aan de vervallen staat van de huizen. Het heeft nog wel iets…
We vinden deze tocht zeer gevarieerd, geen enkele dag doet denken aan de vorige. Op dag 5 komen we in een heel speciaal landschap terecht. De beigekleurige bergen hebben hier precies enorm geleden onder erosie waardoor ze met pieken en geulen bezaaid zijn. Heel apart! ’s Avonds eten we in Bhraka pakoda als hapje en alsof die nog niet genoeg om te smullen waren, blaast de lasagne - specialiteit van de chef - ons bijna van onze sokkel: zóóó lekker! Kregen we die thuis voorgeschoteld dan vonden we die waarschijnlijk maar zeer gewoon, maar op deze hoogte in de bergen is hij ronduit subliem ;-)

49_Annapurna.jpg

We krijgen weer last van de hoogtekwaaltjes. Zoals ’s nachts meerdere keren wakker worden met snelle tikker. Onze acclimatisatie vraagt een dagje op dezelfde hoogte te vertoeven. We wandelen naar Manang, nog een ministadje. Overal hier hoger in de bergen hebben ze Bakery’s en dit valt duidelijk in de smaak van de toeristen. Wij gaan dan maar voor een tweede ontbijtje: een Danish chocolate role en een applepie, mét expresso en capuccino alstublief!

Vanuit Manang doen we een zijtripke naar het Tilicho Lake. Blij om even van het drukbewandelde brede pad af te zijn! Een andere vallei waar de rivier de bodem meters diep heeft uitgesleten. Op weg naar Tilicho Basecamp moeten we een landslide zone overbruggen. Steile vlakken uit een soort kiezelsteentjes afgewisseld met zeer puntige rotsen, soms reuzen die afsteken tegen de grijzige vlakte van de landslide. Bijna een maanlandschap met momenten. Superschoon! Op sommige plaatsen is het pad zo goed als verdwenen en moeten we de landslide traverseren met het onveilige gevoel dat de grond onder onze voeten uitschuift en wij erbij! We moeten ook alert zijn voor valllende stenen maar gelukkig zien we niks naar beneden kletteren.

46_Annapurna.jpg43_Annapurna.jpg

Tilicho Basecamp ligt op 4165m en bestaat uit 2 hotellekes in een schoon valleitje zodat het niet aanvoelt dat we zo hoog zitten. De volgende dag staat de wekker reeds om 5u40 om de beklimming naar Tilicho Lake aan te vatten. We schuiven het gordijn opzij en zien dat het overal wit ziet en dat het nog steeds aan het sneeuwen is. Na het ontbijt bespeuren we hier en daar een blauwe plek en houdt het op met sneeuwen. Tijd om ervoor te gaan! We laten onze rugzakken achter in het basecamp en nemen enkel het hoogstnodige mee.

38_Annapurna.jpg

We trekken langzaam omhoog in de flank dat overgaat in een steil stuk met vele zigzagbochtjes. We zien een enorme groep hertachtige dieren, zeker een 100tal, en enkele sneeuwhoenen. Deze maken een grappig geluid, precies zoals het ploppen van luchtbellen. Eens boven moeten we nog een halfuur door een 20 cm sneeuw. Lastig stappen, maar ’t is prachtig met de combinatie sneeuw, zon en wolken.

34_Annapurna.jpg31_Annapurna.jpg

En daar duikt plots het meer op. Het hoogste ter wereld op 4949 m dat niet het hele jaar door bevroren is. Momenteel is het nog bevroren en bedekt met een laagje sneeuw, rondomrond omgeven door witte piekskes. Magnifiek zicht! Er staat zelfs een cabanne waar je warme dranken en maaltijden kan krijgen, uitgebaat door dezelfde koks van het basecamp die dus iedere dag deze beklimming doen. We hebben verrassend genoeg geen last van de hoogte en ook het klimmen ging al wat minder puffend dan voorheen. We vertoeven er driekwartier vooraleer we op terugweg gaan.

32_Annapurna.jpg

We verlaten de Tilicho vallei en wandelen de vallei in die ons naar de Thorung La pas zal leiden. Voor we het Annapurna circuit terug oplopen komen we langs een mooie vlakte met veel geitjes. In Ledar regelt het ventje een kamer met dubbel bed :-) Omdat we moeten opletten dat we niet te veel hoogtemeters per dag stijgen zijn het maar korte dagen. We arriveren dan ook meestal rond de middag waarna de dagelijkse sleur begint: installeren op de kamer, kattenwasje (op deze hoogte zijn geen douches meer), warme kleren aan, rond het stoveke gaan zitten in de dining hall dat ze aansteken met gedroogde yak-stronten, lezen, theetjes drinken, koekskes eten, yahtzee spelen, kaarten, klapkes doen, … We leren ons hier echt bezighouden! ’s Nachts krijgen we er op z’n minst 2 keer bezoek van een dikke muis. Jeeks! Het wordt een vreselijke nacht, de hoogte waarschijnlijk. Om 6u zijn we al klaarwakker maar het is prachtig weer buiten. Na enkele dagen wat minder weer zien we alle omringende bergen. Dit geeft energie! Heerlijk stappen in het zonneke!

26_Annapurna.jpg

In Thorung Pedi delen we een cinnamon role, niet normaal dat dit zo lekker kan gebakken worden op 4450m hoogte zo afgelegen in de bergen. Het is hier nog wel gezellig verblijven in één van de 2 lodges. Zelfs een muziekske voor de sfeer! De meesten beginnen van hieruit aan de beklimming van de pas maar wij stappen nog verder naar Thorung La high camp, een kleine 400m hoger gelegen. Een hotel op 4800m hoogte! De dining hall is opnieuw vrij gezellig, ook met een sfeervol muziekje en vlotte bediening. In de namdidag klimmen we van hieruit nog een 100m naar een topje van waaruit we een fenomenaal zicht hebben: pieken in de sneeuw met daaronder een samenspel van kleuren. Echt de moeite. Het weer is al dagenlang zeer wisselvallig. Ieder uur ziet het er weer anders uit, dan bewolkt, dan weer open en zonnig. We hebben weinig last van de hoogte. Ons hart klopt wel iets sneller maar voor de rest tiptop :-) Plezant, want dat betekent dat we morgen maar 500m moeten klimmen tot de pas in plaats van 800m vanuit Thorung Pedi.

17_Annapurna.jpg16_Annapurna.jpg

De hoogte bezorgt ons wederom een helse nacht met weinig slaap. Om 6u20 zijn we vertrekkensklaar. In tegenstellling tot de beklimming van de Larkya La pas lopen we hier allesbehalve alleen. Het weer is prachtig, beter dan we hadden durven hopen. Het ganse traject gaat door de sneeuw met af en toe steile stukken, soms diepe lastige sneeuw en ijskoude wind. Maar we klimmen aan een deftig tempo en hebben nergens last van. Na een paar valse collekes waar we op voorbereid waren zien we plots de vlagjes wapperen :-) Veel sneller dan verwacht! 8u20 en al op de pas van 5416m! We zijn supercontent en nemen veel gekke foto’s. Kopstand, een slokske rum om ons hoogtepunt te vieren en zelfs een mini-tangodansje.

11_Annapurna.jpg

We drinken er een theetje want er staat zelfs een teahouse. Het landschap ziet er helemaal anders uit aan de andere kant. Ons eerste idee was ‘Wat een lelijke bergen’, maar we herzien onze mening later wel want het heeft iets van een woestijnlandschap, heel dor en bruin. Vanop de pas vliegen we bijna naar beneden en nemen nog een uitgebreide pauze met verdiend pintje in 1 van de 4 lodges die op de bergflank liggen. ’t Is genieten! ’s Avonds verblijven we in Muktinath in het Bob Marley hotel. We laten ons goed gaan: chipskes, koffie, bruschetta’s, McDowels whisky, momo’s, pringles, Bagpiper whiskey, yaksteak en Royal Stag whiskey om af te sluiten. We ontmoetten er een Frans duo, moeder en zoon, die ook de pas zijn overgegaan vandaag. Een vrouwke van maar liefst 68 jaar. Bewonderenswaardig!

We wandelen nog één dagje verder tot in Marpha en wandelen door een vallei met een enorm brede rivierbedding en enorm veel wind! Ons kaken beginnen net niet mee te flapperen!

08_Annapurna.jpg

Wat later kozen we voor een alternatieve route en wanneer die plots niet meer goed stond aangeduid stappen we 3 uur langer dan gepland… Niet zo’n glamoureus einde van de trekking maar des te contenter wanneer we er eindelijk aankomen :-) Marpha is gekend voor zijn appelbomen en we proeven er appelbrandy, cider en apple crumble. 30 dagen trekking zitten erop! Meer dan verzadigd ook dus besluiten we Annapurna Basecamp te laten voor wat hij is. Die sparen we voor later ;-) Vanuit Marpha reizen we per bus verder tot Pokhara voor een weekje zalige rust!

Geplaatst door TimLinde 19:24 Gearchiveerd in Nepal Reacties (0)

The ultimate trekking

Het masterplan: 40 dagen trekking door aaneenschakeling van verschillende trekkings: Manaslu circuit - 12 dagen, Tsum Valley - 6 dagen, Annapurna circuit - 12 dagen en Annapurna Basecamp - 10 dagen. Dé trekking van ons leven zeg maar ;-)

Voor de eerste 2 trekkings reizen we samen met gids Utar die ons 18 dagen zal vergezellen. Hij staat ons wonderwel om 5u in de vroegte reeds op te wachten aan ons guesthouse. Met een kleurrijk versierde bus reizen we van Kathmandu naar Arugat Bazar, ons vertrekpunt. Zo’n busrit, ’t is weer een ervaring op zich. Onze rugzakken worden nogal ruw behandeld en als extra zitplaats gebruikt. We vrezen even voor de camera, maar alles blijkt nog heel, zelfs de koekskes hebben het heelhuids overleefd ;-) De bus heeft een voorraad aan plastieken zakjes, enerzijds voor het als normaal beschouwde spuwen of speken en anderzijds voor het al even frequente kotsen dankzij de hobbelige dirtroad! Onderweg wordt zelfs een wiel vervangen en nog wat later helt de bus serieus over zodat het leek alsof ie ging kantelen. Allemaal niet bevorderlijk voor het vertrouwen! Maar we doorstaan de rit zonder accidenten. En onze eerste dal baht in een dorpke onderweg is alweer een feit ;-) In Arugat Bazar genieten we nog eens volop van een deftig hotel met warme douche want die zullen we voor een tijdje moeten missen.

90_Manalsu.._Valley.jpg

De volgende ochtend zijn we dan eindelijk op weg! We zetten er stevig de pas in en bepalen zelf het tempo want als het aan onze gids lag dan deden we er zeker anderhalve keer zo lang over. De eerste dagen leggen we vooral afstand af en stijgen beetje bij beetje. ’s Morgens staan we meestal op onder knalblauwe hemel maar naarmate het middag wordt heeft het de neiging om toe te trekken en te regenen.

83_Manalsu.._Valley.jpg88_Manalsu.._Valley.jpg

De eerste nacht in de bergen werden we verre van gespaard: nog maar pas in bed begint het te gieten en te donderen en bliksemen. Er zit geen glas in de ramen en dus waait de regen vollen bak binnen. We knopen de gordijnen vast aan de tralies van het raam zodat de wind en regen toch grootendeels worden tegengehouden. Maar ook het dak lijkt niet volledig waterdicht en het drupt binnen op onze slaapzak. Een mooie start van de trekking ;-) Ons kamertje had bovendien iets weg van een lijkenhuis!

79_Manalsu.._Valley.jpg

Vele dorpjes hier stellen echt niet veel voor. Soms tellen ze maar 5 huizen, waarvan één dan nog eens als ‘hotel’ fungeert. Meestal slapen we op een houten plank van zo’n 70 cm met een dun matrasje op van variërende zachtheid. De eerste dagen kunnen we ons nog deftig wassen in een apart kotje onder een geïmproviseerde douche via het aansluiten van een darm aan de bron. Dieper in het gebergte zijn douches onbestaande waardoor onze hygiëne wordt herleid tot een kattewasje aan het plaatselijke bronnetje. Ook de lokale kindjes zien er zeer onverzorgd uit: erg vuile kleren, snottebellen alom en vaak korsten op het gezicht. Het valt wel op hoe arm de mensen hier zijn…

77_Manalsu.._Valley.jpg76_Manalsu.._Valley.jpg

Op dag 3 staan we opnieuw op met blauwe hemel en zien we voor het eerst de witte piekjes in de verte! Goed voor de moral :-) Vandaag komen we de Manaslu Conservation Area binnen in Jagat. Hier checken ze je permit en of je de ‘conservation fee’ hebt betaald. Onze permit hebben we bij, maar de conservation fee was blijkbaar nog niet geregeld. Die kost 2000 Rp en omdat we ze niet op voorhand hebben, krijgen we nog eens een boete van 2000 Rp, dus bijna 40€ in totaal per persoon. We weigeren die te betalen want dit is een fout van het trekkingagentschap. Na heel wat over en ’t weer getelefoneer (satelliettelefoon) naar Himal Mandap krijgen we het voor mekaar dat zij al het geld zullen overschrijven naar het bureau in Jagat waarna we nog zo’n 2 uur moeten wachten voor we verder kunnen. Jagat is voor de rest wel een zeer aangenaam en iets groter dorp met mooie geplaveide steegjes.

66_Manalsu.._Valley.jpg

Utar, onze gids, heeft last van een zere knie en kan niet goed volgen. We willen vermijden dat we vastzitten zonder gids en Tim leent al snel z’n stokken uit, we geven hem nen Brufen en in Jagat krijgt hij ook nog een zalfke. Dat lijkt allemaal toch een beetje te helpen. Hij zegt dat wij veel sneller stappen dan de meeste andere toeristen. We kunnen ons bijna niet inbeelden hoe tergend traag zij dan gaan, zeker als je weet dat de meesten nog dragers bij hebben ook! Nou, we zien het dan maar als een complimentje ;-)

Op dag 4 wandelen we de Tsum Valley binnen. Dit wordt een op en af tripke: dezelfde weg heen en terug. Twee dagen lang doen we serieus wat hoogtemeters en eens boven de 2500m beginnen we al wat sneller te puffen, al een beetje last dus van de hoogte. De vallei hier is een pak breder dan de vorige met akkers waar ze voornamelijk barley telen, een soort gerst dat 11 maanden moet groeien voor het kan geoogst worden. In deze vallei is het te guur weer om groenten te verbouwen. De enige groenten die ze gebruiken zijn look, ajuin en aardappel en het enige dat we hier kunnen eten is dan ook dal baht, fried patato (niet meer dan een bord vol met patatten) of een noodlesoepke. We proberen dan maar af en toe eens zelf te koken. Tim maakt eens roerei met ajuin en look (oh die smaakte!), we kochten eens een blik tonijn voor bij de fried rice en een blik tomatensaus voor bij de pasta. Creatief zijn is hier de boodschap, ook al appreciëren ze niet overal dat je in hun keuken tussenkomt. Op het Manaslu circuit is iets meer variatie mogelijk zoals fried rice, loempia’s of eenvoudige pasta. Op hoogte wordt het zodanig koud dat we ons avondmaal vaak eten op de kamer in onze slaapzak, bij gebrek aan een warme ruimte. Sommige avonden brengen we dan ook gewoon zo door. Zeer gezellig, ahum! We zijn ferm content met een paar slokjes rum en whisky en een handjevol nootjes iedere avond ;-) Als ontbijt ontdekken we chapati, een soort pannenkoek van barley bloem dat wel smaakt met voldoende suiker. Ofwel Tibetan bread, een gefrituurd plat brood, of dikke stevige pannenkoeken.

61_Manalsu.._Valley.jpg65_Manalsu.._Valley.jpg

Het is wel een beetje aanpassen om zo met een gids onderweg te zijn en niet altijd je eigen zin te kunnen doen! Zo pauzeren we ’s middags makkelijk anderhalf uur, vooral omdat we moeten wachten tot de dal baht voor onze gids klaar is terwijl wij meestal enkel een noodlesoepke eten. Dal baht ‘s middags ligt voor ons te veel op de maag en is bovendien enorm duur hier in de bergen. En hoe verder in de bergen hoe eentoniger hij wordt, zeker in de Tsum Valley! Gids Utar richt zich vooral tot Tim en daar krijgt Linde het al snel van op haar heupen. Tims (zo sprak ie het altijd uit), we go. Tims, lunch. Etc… Waarschijnlijk het gevolg van de mannenmaatschappij want voor de rest is ie wel vriendelijk, ook tegen Linde ;-) Tim leert hem zelfs een beetje kaartlezen, een wereld die voor hem opengaat! Al trekken de stafkaarten hier echt op niets. Het pad dat aan de verkeerde kant van de rivier getekend staat, hoogtemeters met honderden meters ernaast, … Niet te vertrouwen!

De Tsum Valley is rijk aan Tibetaanse cultuur. Er leven dan ook enkel families van Tibetaanse oorsprong. De klederdracht verandert van felle kledij naar zeer donkere stevige rokken en opvallend is het lepeltje aan de riem rond het middel van de vrouwkes. De bekende rode blos op de wangen is alom vertegenwoordigd en de mensen zien er zeer gehard uit. In plaats van ‘Namaste’ is het nu ‘Chassidelee’ om goeiedag te zeggen. De kindjes zien er nog armzaliger uit dan voorheen.

59_Manalsu.._Valley.jpg67_Manalsu.._Valley.jpg

De huizen zijn dan wel weer aangenamer dan op het Manaslu circuit. De keuken/eet/slaap-ruimte is ingericht met schappen tegen de muur waarop mooie koperen kruiken en potten staan. Centraal staat de stoof en meestal is er ook een zitbank die ’s nachts fungeert als bed. De muren zijn vaak beschilderd met gebeden of de Tibetaanse knoop. We hebben een zeer gezellige avond in een homestay in Ngakyu Leru uitgebaat door een sympathiek koppel. We krijgen er meteen thee en Roxy aangeboden, de lokale rijstwijn. Dat is nog eens zaken doen zie ;-) De man leeft van het regelen van transport van allerlei goederen over de Tibetaanse grens. Het vrouwke was net terug van een maand ziekenhuis in Kathmandu wegens hartproblemen. Nu neemt ze pillekes en is ze weer superfit. Geëvacueerd met de helikopter maar heel de weg vanuit Arugat Bazar te voet! Dat kunnen wij ons maar moeilijk inbeelden, 5 dagen moeten wandelen vanuit het dichtstbijzijnde busstation om je huis te bereiken! Hoedje af voor deze mensen… Onze kamer is er ook toppie met veel hout en goede matrassen op de grond. Het enige dat hier ontbreekt is een toilet, maar dat zijn wel toekomstplannen ;-) We proeven hier de Tibetan tea, een thee die wordt vermengd met boter en zout in een lange buis met stamper. Echt niet te drinken, zo vettig! Gewoon slikken want het is niet erg beleefd om te laten staan wat zij aanbieden. Jakkie!

62_Manalsu.._Valley.jpg52_Manalsu.._Valley.jpg

Ons verste en tegelijk hoogste punt in de Tsum Valley is Mu Gumpa, een oord van monniken gelegen op 3700m. We komen er toe met mooi weer en dus prachtige zichten. We zien de Ganesh Himal, de hoogste berg van dit gebied met zijn 7422m. Hij lijkt een beetje op een adelaar vinden we. We blijven er 2 uur hangen voor we de afdaling terug inzetten. We kregen er de overschot rauwe groentjes van een groepje van 4 Duitsers. Ons enthousiasme was even niet te stoppen! Bizar hoe een mens zo kan verlangen naar gewone groenten terwijl we helemaal geen probleem hadden met het gemis aan vlees ;-)

58_Manalsu.._Valley.jpg57_Manalsu.._Valley.jpg

Op de terugweg in de Tsum Valley logeren we een tweede maal in de sympathieke homestay. De perfecte locatie voor Linde om een dagje ziek in bed te liggen! Afzien was dat: enorm misselijk, tientallen keren naar het onbestaande toilet moeten lopen, overgeven, koorts, … Het koppeltje én onze gids waren wel zeer lief en erg bezorgd. Ze maakten een gezondheidssoepje van look, ajuin en gember maar zelfs dat ging niet binnen. Tim goot vakkundig een deeltje weg zodat het toch leek alsof Linde er iets van had gegeten ;-) Probeer de Nepalezen maar eens wijs te maken dat je te misselijk kan zijn om iets te eten! Zij zijn blijkbaar van het principe dat je zonder eten niet kan aansterken. Het ventje zorgde wel zeer goed voor zijn vrouwke :-) De nacht doet wonderen en de volgende dag trekken we alweer verder, al is het met slappe benen en dus in een slakkengangetje ;-) We kregen van onze gastvrouw nog een sjaaltje rond de nek om ons geluk mee te geven. Toch straf dat in deze vallei zo weinig toiletten te vinden zijn. Temidden van de natuur een plekske zoeken vinden we niet erg, maar zoek maar eens een ‘privé’-plekske in een dorp met geplaveide steegjes waar alleman ieder moment van links en rechts kunnen opduiken! Onbegrijpelijk. Zij zetten zich gewoon waar ze plek vinden, al is dat midden op de weg!

We zijn blij als we terug op het Manaslu circuit zitten, want zo dezelfde route heen & terug lopen dat vinden wij maar niks! We wouden eigenlijk nog een omwegje maken naar het Ganesh Himal basecamp dat op meer dan 4000m ligt, maar door het ziek zijn verloren we al een dag dus laten we dat tripje maar links liggen. Bovendien zou het opnieuw heen & terug zijn en was er kans dat de route nog te veel besneeuwd zou zijn.
Terug op Manaslu blijkt het Nepalees nieuwjaar te zijn. Onze gids koopt een liter Roxy om dit met ons te vieren. Linde heeft deze keer de maag/darmproblemen als geldig excuus dus laat ze de 2 mannen maar vieren ;-) Tim giet af en toe een beetje over in het glas van Utar als die niet kijkt!

44_Manalsu.._Valley.jpg

Vanaf nu wordt het langzaam stijgen naar de Larkya La pass. Heel typisch aan de bergen in Nepal is dat het pad vaak steil omhoog en omlaag gaat waardoor je eigenlijk veel meer hoogtemeters aflegt dan de kaart doet vermoeden. Af en toe wel een beetje frustrerend toch ;-) We ontdekken dat gedroogde noodles uit een pakske waar je normaal een soepje van maakt ook zeer lekker is als (goedkoop) tussendoortje. Als je de kruiden erbij doet lijken het precies chipsjes :-) Tot hiertoe heeft het nog steeds iedere dag geregend al dan niet door onweer vergezeld en we beginnen een beetje te vrezen dat we de pas niet zullen overgeraken door teveel sneeuwval. Zeker als we een Amerikaan tegenkomen die reeds op de terugweg is… Maar zover zijn wij nog niet denken we dan maar. We komen nu opnieuw boven de 3000m en vanaf dan zijn het zeer korte dagen om geen last te krijgen van hoogteziekte. Tim denkt terug aan het afzien in Peru dankzij deze bizarre ziekte en we houden alle regeltjes in acht: eens boven de 3000m mag je maximaal 500 m per dag stijgen; een keertje 600 of 700m kan, maar maximaal 1 dag op rij; voldoende water drinken. Bovendien helpt het voor je acclimatisatie om hoger geweest te zijn dan de hoogte waarop je die nacht zal slapen.

Op deze hoogte sneeuwt het in plaats van te regenen en bij de eerste sneeuw worden we er zelfs een beetje vrolijk van! De gemiste winter in België zeker!? We smijten zelfs een paar sneeuwballen (raak!) want de sneeuw blijft hier en daar al liggen. Langs het pad passeer je vaak de Tibetaanse gebedsmolentjes. Eraan draaien doen je gebeden uitkomen en wij draaien alvast aan ieder molentje met de wens voor beter weer :-)

43_Manalsu.._Valley.jpg

We vinden deze trekking geen eenvoudige beproeving. Het wandelen op zich is niet zwaar want de paden zijn een makkie en helemaal niet technisch, maar door de primitieve aard, het mindere weer in de namiddag en avond zodat we altijd in onze slaapzak op de kamer moeten kruipen of in een donker kot aan het stoveke in plaats van met een pintje in de zon, de onophoudelijke darmproblemen (misschien hadden we toch beter het bronwater gezuiverd?!), de gids die een beetje tegenvalt, romantiek die niet verder reikt dan een knuffel bij zeldzaam kaarslicht, de eerste heimweemomentjes tijdens het ziek zijn … Hoeveel maal wij tijdens deze trekking de bedenking maken dat we het in ons belgenlandje echt wel goed hebben… Het leven hier staat mijlenver verwijderd van wat wij kennen. De bergbewoners zijn enorm gehard. Ze zijn soms doornat zonder klagen. Het is ijskoud maar ze hebben nog steeds weinig kledij aan, zeker als je ze met ons vergelijkt, vaak op blote voeten of slippers. Daar tegenover zijn wij maar mietjes!

Maar dan wordt Tim in Samagoan op dag 14 al vroeg wakker en brengt het supergoede nieuws dat het mooi weer is! Linde laat de rare hoogtedromen voor wat ze zijn en springt het bed uit om mee te genieten. Waauw waauw waauw! Eindelijk zicht op de Manaslu met zijn 8156m! We zien enkele leden van een Manaslu expeditiegroep met pretoogjes naar hun doel kijken. Rondomrond alleen maar besneeuwde toppen. Dit maakt alle miserie weer goed! We snappen terug waarom we dit zo graag doen :-) Met onze koffiemok geklemd tussen onze handschoenen nemen we de tijd om te genieten en te genieten…

40_Manalsu.._Valley.jpg38_Manalsu.._Valley.jpg

Vandaag moeten we slechts 300m klimmen dus we pauzeren regelmatig en krijgen maar niet genoeg van de magnifieke mountainviews! We zien ook enkele lawine’s naar beneden komen door de serieuse sneeuwval van de laatste dagen en zijn blij dat we ons op veilig terrein bevinden ;-) Op de middag komen we reeds aan in Samdo en wonder boven wonder is het eten hier geweldig: een fantastische (toch voor deze lokatie) pizza met ei, wortel, ajuin, tonijn, veel kaas en ketchup. Wat een topdag!

36_Manalsu.._Valley.jpg32_Manalsu.._Valley.jpg

De volgende dag wederom mooi weer en prachtige views rondomrond. We bevinden ons nu boven de 4000m en puffen bij iedere stap. Langzaam klimmen is de boodschap! We zien een soort hert en een paar marmotten. Rond de middag komen we aan in Darmasala, het laatste verblijf voor we de pas zullen overgaan. In tegenstelling tot de vorige dorpjes waar we verbleven is dit gehucht puur afgestemd op trekkers. Geen lokale bewoners hier. Enkel een 6tal stenen huizen met keuken, dining hall en slaapplaatsen. Onze kamer is echt een vuile stenen barak maar de bedjes zijn nog deftig. Het eten is ook hier verbazingwekkend lekker en veel beter dan in de lagergelegen dorpen. We logeren er samen met een grote Franse groep en een Tsjechisch koppel. Deze laatste doen de trek zonder gids. Het kan dus toch!? Waarschijnlijk een taktiek van de trekkingagentschappen door te verspreiden dat een gids in dit gebied verplicht is zodat zij meer geld in ’t laadje te krijgen. Goed om weten!

29_Manalsu.._Valley.jpg27_Manalsu.._Valley.jpg

De volgende dag staat de wekker om 3u45 zodat we om 4u30 reeds beginnen aan de tocht. Een halfuurtje stappen we nog met de petzl op onze kop maar dan wordt het langzaam klaar en bereiken de eerste zonnestralen de bergen. Heerlijk want het was ferm koud! Prachtige beelden in dit vroege ochtendlicht...

23_Manalsu.._Valley.jpg21_Manalsu.._Valley.jpg

We hebben echt geluk met het weer. We zien nu ook enkele knaagdieren in de sneeuw en een soort stapvogel die we voor onszelf aanduiden als sneeuwhoenen, fazanten eigenlijk. Langzaam maar zeker klimmen we verder. Onze tikker gaat nogal tekeer en een koppijntje is ook al snel daar. We proberen voldoende water te drinken maar het bevriest in de darm van onze drinkzak. Het pad gaat vooral door de sneeuw met hier en daar een paal om de weg te wijzen. Onverwachts zien we de vele kleurrijke vlagjes wapperen en beseffen dat we bijna op de pas zijn! 800m geklommen om om 8u45 te arriveren op de 5160m hoge Larkya La pas, een recordtijd voor onze gids ;-) Tijd voor een verdiend pauzeke dus!

18_Manalsu.._Valley.jpg

Het eerste stukje afdalen gaat erg steil door de sneeuw naar beneden. Voor Tim puur amusement maar voor Linde eerder met gemengde gevoelens want het glijdt toch net een beetje te gemakkelijk! Maar zo gaan de hoogtemeters wel snel naar beneden ;-) Nog een 1500m lange afdaling tot in Bimtang aan een schoon tempo zodat we om 13u al arriveren. We slapen er in een zalig houten hutje met 2 propere bedjes en vieren onze pasbeklimming met een colaatje, momo’s en appelflap. Na een volle week steekt Linde haar kop nog eens onder het koude bronwater. Eindelijk nog eens geen muts of pet moeten opzetten om die vettige kop weg te steken ;-) We vieren onze overwinning nogmaals in het dorpje met enkele glazekes Roxy en sluiten de avond af met een fleske whiskey Royal Stag. Nog anderhalve dag stappen en de eerste 2 trekkings zijn al achter de rug. We houden er een serieus tempo op na, ’t is nu toch vooral dalen, ons hoogtepunt hebben we al gehad en onze conditie lijkt er na meer dan 2 weken hoogtestage toch op verbeterd! Minder lomp zijn we er dan weer niet op geworden, althans dat geldt toch voor Linde wanneer ze haar bocht mist, onderuit schuift en schoon op haar bek gaat. Een paar schrammen op armen en benen, een serieuse blauwe blek op haar bil en een adrenalinestoot rijker!

16_Manalsu.._Valley.jpg11_Manalsu.._Valley.jpg

Vanaf nu zijn er terug hot showers :-) Na Dharapani verandert het pad opnieuw in een dirtroad en het laatste stuk vanaf Chyamche nemen we de jeep tot in Besishahar. Volledig klaar voor een rustdagje en hotel met warm water én dubbel bed :-)

Op één van de stapdagen wordt de bijnaam Mariette spontaan geboren. Rudi, Germaine, Jos, Georges en Willy, vanaf nu is Mariette dus ook van de partij! ;-)

Meer foto's in de gallerij!

Geplaatst door TimLinde 18:55 Gearchiveerd in Nepal Reacties (0)

(Berichten 16 - 20 uit 42) « Pagina 1 2 3 [4] 5 6 7 8 9 »